PODJĘCIE OKREŚLONEJ DECYZJI

Businessman with heart icon

Aktami tymi są sądy. Powinność podjęcia określonej decyzji lub czynu afirmacji jest przedmiotem tego typu sądów. Jest prawdą, jaką ten sąd ujaw­nia. Prawdę tę można nazwać również stanem rzeczy. Jego osobliwością jest, że przedstawia on normatywny stan rzeczy: powinność, którą wspomniany sąd stwierdza tak, jak inne sądy stwierdzają realne stany rzeczy. Na tym polega wszak jego funkcja znaku odsłaniającego rzeczywistość. Wniosek stąd prosty: instancją informującą podmiot o tym, że coś i co powinien, są jego własne sądy. Nie trzeba dodawać chyba, że jest to instancja jedyna, jaka w ogóle może wchodzić w rachubę. Przecież pomoc kogokolwiek innego w rozpoznaniu tego, co podmiot powinien, może się „imać” podmiotu o tyle tylko, o ile on tę powinność być może dopiero dzięki pomocy drugiego sam w końcu dostrzeże, czyli, jeśli się stanie ona przedmiotem jego włas­nego sądu. Zrozumiałe jest, że uzgodnienie czynu podmiotu z tym, co pod­miot powinien lub nie powinien, może się dokonać jedynie i wyłącznie po­przez uzgodnienie działania podmiotu z tym, co o powinności swego działa­nia podmiot dowiaduje się z własnego jej rozpoznania, czyli poprzez zgod­ność z własnym sądem. Innej drogi nie ma.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply