PODSTAWOWA NORMA

0004X8J5C3FWBT7I-C116-F4

Osoba przez sam fakt bycia tym, kim jest, jest tym, kogo należy afirmować dla niego samego. Podmiot, będąc zresztą także osobą, nie bytuje inaczej, jak tylko w polu apelu płynącego ze świata osób do uznania ich w tej godności. Jako osoba w świecie osób jest tym samym osobą w polu powinności. Jest nią już jako osoba-podmiot w stosun­ku do własnej osoby-przedmiotu. W tej powinności afirmowania osoby-przed- miotu ze względu na jej godność, doświadczenie identyfikuje istotę moralnej powinności. Oczywiście, instancja rodząca powinność moralną jako fakt: ŻE się coś powinno, określa także miarę tego, co się powinno, jakkolwiek nie bez uwzględnienia dynamicznej struktury tego, od kogo jest ta afirmacja jako coś osobie należnego – wymagana, czyli struktury osoby-podmiotu. Jeśli podstawową norma normans, określającą, co i jak jest należne osobie-przed- miotowi od osoby-podmiotu, jest godność osoby przedmiotu, to zgodnie z tym afirmacja ta wtedy dopiero dochodzi do skutku, gdy osoba-podmiot afirmuje osobę-przedmiotbez względu na cokolwiek innego poza jej godnoś­cią, czyli dla niej samej. Wtedy bowiem dopiero afirmacja ze strony podmio­tu osiąga poziom odpowiadający godności jej adresata.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply