WYKLUCZONA MOŻLIWOŚĆ

images (1)

Znaczy to, że powin­ność moralna wyklucza możliwość instrumentalnego traktowania osoby, czyli jej „użycia”. W tym także sensie jest ona bezwarunkową lub bezwzględną lub kategoryczną powinnością. Z tego samego powodu urzeczywistniające ją czyny odznaczają się znamieniem bezinteresowności. Nie tylko jednak sposób afirmowania osoby przez osobę jest zaprogramowany z góry godnością oso­by. Również i treść czynów afirmacji nie jest pozostawiona dowolnemu uzna­niu osoby-podmiotu, determinuje ją „natura” tego, komu afirmacja jest należna. Osoba-podmiot nie ustanawia jej, stoi natomiast ciągle wobec zada­nia jej odczytywania. Osoba-przedmiot nie jest przecież jakimś treściowym vacuum. Egzystuje przy tym w złożonych układach stosunków z innymi osobami i pozaosobowym światem. Układy te określają tzw. sytuację osoby. Oto także powód, dla którego nie można inaczej zaafirmować osoby, jak tylko w sytuacji, w jakiej ona tkwi. Ponadto, osobowy adresat afirmacji wyma­ga w akcie afirmacji osobowej obecności afirmującego. Z tego powodu osoba- -przedmiot nie jest jeszcze adekwatnie zaafirmowana jako osoba, gdy osoba- -podmiot afirmuje ją jedynie poznawczo: „Jesteś osobą, nie rzeczą”. Nie jest także zaafirmowana jako osoba, gdy osoba-podmiot uznaje ją tylko estetycz­nie jako sui generis ars: „Mam podziw dla ciebie”.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply